Tehlikeli Oyunlar / Seyyar Sahne

WEBSİTEMİZLE İLGİLİ NOT...

2010-03-12T11:29:00.010+02:00

TEHLİKELİ OYUNLAR SAYFASINA YÖNLENDİRİLDİNİZ.
www.seyyarsahne.com" ADRESİNDEKİ WEBSİTEMİZ HİZMET SAĞLAYICIMIZDAN KAYNAKLANAN BİR PROBLEM NEDENİYLE GEÇİCİ OLARAK KAPALIDIR.
E-POSTA HESABIMIZ DA GEÇİCİ OLARAK HİZMET DIŞI OLDUĞUNDAN REZERVASYONLARINIZI VE İPTALLERİNİZİ TELEFON YOLUYLA YAPMANIZI RİCA EDERİZ"

TEHLİKELİ OYUNLAR OYUN MART'TA İSTANBUL, ADANA, HATAY VE İZMİR'DE!!!

12 MART CUMA 20:00
itü maçka kampusu, işletme fakültesi tiyatro salonu

14 MART PAZAR 20:00
ADANA Büyükşehir Belediyesi Tiyatro Salonu
(Biletler belediye tiyatrosu gişesinde)

15 MART PAZARTESİ 19:00
HATAY Kültür Merkezi
(Biletler Sanat Çıkmazı, Kaldırım Sahaf ve Hayyam Kitabevi'nde)

23 MART SALI 20:00
İZMİR Bornova Uğur Mumcu Kültür Merkezi
(Biletler oyun günü salon gişesinden satılacaktır. Lütfen rezervasyon yaptırınız.)

Tüm gösterimlere rezervasyon için:
0531 696 41 09

Tehlikeli Oyunlar Çalışma Günlüğü - Celal MORDENİZ

2009-12-18T02:05:00.001+02:00

25 ağustos Gümüşlük

Erdem, önümüzdeki sene tek kişilik bir çalışma yapmak istediğini söyledi. Ben de olur yapalım dedim.

26 ağustos Gümüşlük

Burada, Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar’ını okuyoruz. İki akşamdır Erdem okuyor. Dün akşamki okuma sırasında bu romanın tek kişilik bir gösteriye son derece uygun olduğunu farkettim. Önümüzdeki sezon bu çalışmayı sergilemeyi hedefleyebiliriz sanırım. Oğuz’u da arayıp haber verdik. O da İstanbul’da okumaya başlasın diye.

15 ekim istanbul

Hikmet’in Albay’la konuşması-atışması gibi Erdem de seyirciyle konuşup-atışsa mı?

20 ekim istanbul

Tehlikeli Oyunlar’da bazı oyunlar düşünmeli ki tehlikeli olsunlar.

Küre... Hikmet’in karanlık ruhunun aynası olarak bir küre…Bu kürede oluşan akışkan görüntüler…

23 ekim

Dün, Erdem ilk kez çalıştığı bir sahneyi gösterdi. "Tarih" bölümünü çalışmış. Oğuz ve Efe’yle birlikte izledik. Biraz çalıştırdım. Soyut bir hareket kullanımı tercih etmişti. Bense biraz daha gerçekçi hareketler, eylemler kullanmasını istedim.

25 ekim

Oyunda Albay ve diğer karakterlerin konuşmaları Hikmet’in sesinin varyasyonları olarak tasarlanmalı. Erdem, bedeninin parçalarını kişileştirmeli. Bu parçalar oyun ilerledikçe gittikçe koordinasyonu kaybederler ve kendi “bağımsızlıklarını” kazanarak Hikmet’in delirmesine eşlik ederler.

27 ekim

Seyirciler içeri girerken Erdem yere sekiz dilimli bir daire çizse. Bu dilimler oyunun mekanlarını bölümlerini filan imlese?

5 kasım

Bu çalışmaya bildiklerimizin sergilenmesi değil bilmediğimiz şeylerin öğrenilmesi süreci olarak bakmayı unutmamalı. (J.G.)

20 kasım

Artık neredeyse haftanın 7 günü bir çalışmaya gidiyorum. Bu da beni biraz yoruyor. Hep aynı çalışmayı değil, 3 farklı çalışmayı yaptırıyor olmak asıl zorlu olan. Öte yandan bu çalışma modelinde oyuncular daha çok kendilerini aşma şansı buluyor.

13 şubat

Oğuz’la Erdem, ben Tahran’dayken iki tane salıncak asmışlar tavana. Birini kısa birini uzun tutmuşlar. Ben, çok sayıda ve aynı boyda olurlar diye düşünmüştüm. Ama bu da enteresan olmuş.

Geçişlere baktık biraz. Bölümler arası geçişler nasıl olacak? Hiçbir şey bulamadık. Acaba daha sık mı birlikte çalışmalıyız? Gösteri, bir metin okuması mı olacak? Gösteride bedenselliği, hareketi nasıl kurmalı? Bedeni parçalara ayırıp hepsini kişileştirme espirisi yetecek mi? Sesi hiç duymayan, metni anlamayan biri için sıkıcı olmamayı nasıl beceririz?

***

Oyuncunun fail olması meselesini biraz düşünmeli. Ya eylemleriyle kendini ifşa eden fail, ya da bir hikaye anlatıcısı olmalı oyuncu. Bir yandan da ikisi birbirini kapsayan kavramlar galiba. Eylem icra edilirkeniken bir hikaye de aktarılmakta, hikaye anlatıcısı da kendi kimliğiyle varolmakta ve bir eylemin faili olmakta. bu sebeple oyuncu kendisini salt bir taklitçi olmaktan çıkarmalı. Taklitçilik, tinsellik yitimine neden olmakta çünkü.

17 şubat

R. Girard’ın “Romansal Hakikat…”i... Muhteşem bir roman teorisi.

24 şubat

Odtü şenliğine Tehlikeli Oyunlar ve Gılgamış ile başvurmayı düşünüyorum. Bir de workshop önermeyi. Bizim “hareket makamı” çalışmasını yaptırabiliriz.

7 mart

Yarın Tehlikeli Oyunlar’ın açık provası olacak. Hagaragort grubunu çağırdık. Sonrasında konuşacağız prova üzerine.

8 mart

Oyun alanı ve ışık gittikçe daralmalı.

9 mart

Hikmet, Bilge’nin evine gider- gittiğini anlatır-ancak neredeyse hiçbir diyalog yaşanmaz, tıpkı minübüste tasarladığı gibi. Sürekli zihinden geçenleri duyarız. Sonrasında onunla yatıp yatmadığını bizimle birlikte o da anlayamaz. Bu, içine büyük bir dert olur. Bir keresinde, -Fikret’le tanıştığı zaman- arzudan kendini kaybetmesi gibi bu kez de arzusuzluktan kendini kaybetmiştir. Ne yaptığının farkına varamaz.

Erdem, sahnede intihara-düşüşe hazırlanırken Albay’ın ağzından ölüm ilanını hazırlayışını, arkasından yaptığı konuşmayı vs. aktarır. En son da “Böyle dersiniz di mi Albayım?” der. “Saçmalama Hikmet!” le final.

“Romansal birliği görmek istiyorsak, kişiyi – “kutsal” bireyi- tümüyle bağımsız bir varlık olarak almayı bırakıp bütün karakterler arasındaki ilişkileri yöneten yasaları ortaya çıkarmamız gerekir.” R. Girard, Romansal Hakikat… s.144

11 mart

Tehlikeli Oyunlar’da Nurhayat Hanım (Dul Kadın) bölümünde Erdem kadının girişini oynamasın. Salim “anneeeaa” diye bağırırken sadece maskını ve sesini değiştirerek Nurhayat’ı seslendirsin.

Bilge’yle buluşmasını bir travma olarak yaşamıştır Hikmet.

12 Mart

Hikmet sonda geçmişinin bir muhasebesini yapar. Düşüş anında olabilir bu muhasebe. Aslında oynadığı oyunların, ne oyun ne de tehlikeli olduğu hakikatini kavrar, bir çeşit nedamet getirir. Artık herşeyi berraklıkla görmektedir.

Oyun oynanırken bir suflör kullanabiliriz.

13. Bölüm “Korku” başlı başına bir şaheser.

13 Mart

Hikmet düşerken şunu da anlar: yolculuğu çemberin merkezine doğru yapılmış bir yolculuktur. O merkezde kendi ölümü ve her şeyin ama herşeyin aydınlanması vardır. Mevzu aslında o kadar da derin değildir.

Belki şöyle sorabilir düşerken: “Ne zamandır düşüyorum ben? Allahım ne kadar da uzadı?”

Oyunda, Hikmet, Albay’la, yazacakları oyunlar hakkında sadece konuşabilir; yani oyunları göstermeyebiliriz.

Hikmet’in Bilge’ye yazdığı mektubu kullanmalı. Bir de genel olarak Hikmet’in anlattığı öykülere yoğunlaşmalı. Mesela bir yerde anlattığı kütüphane faresi adamın hikayesi gibi ya da sirkteki deniz canavarı hikayesi gibi hikayelere.

18 Mart

Oğuz Atay’ın günlüklerinde T.O.’dan bahsettiği bölümleri ve yarım kalmış eseri Eylembilim’i okudum. Artık bizim sahnede nelerin olması gerektiğine dair daha çok fikrim var.

19 mart

Bedeni parçalara ayırarak oynama esprisini daha çok kullanmalı.

İSAM’dan Maçka’ya geldim. Oğuz’la Erdem gündüzden çalışmaya başlamışlar. Dün birinci perde için konuştuğumuz kısaltmaları çalışmışlar.

26 mart

İkinci perde arasız tek bir bölüm halinde tasarlanmalı.

27 mart

Erdem ikinci perdede kendi kendine bazı fiziksel engellemeler yaratarak oynasa. Mesela bir bölümde sol bacağını kullanmasa ya da başka bir yerde iki kolunu vs.. Bu engeller eklenerek değil çeşitlenerek ilerleyebilir oyunda.

28 mart

Bugün Odtü’den Esmeray aradı. Şenlik kitapçığı hazırlayacaklarmış, oyun ve atölye ile ilgili birer yazı göndermemi istedi.

Büyük romanlar, tek bir karakterin anlatısı gibi durur ama aslında “yan” karakterlerdir başroldekiler. Yani roman bize bir kişinin ötekilerle ilişkisiyle varolduğunu gösterir. Bu onun tiyatrodan aldığı bir özelliktir.

1 nisan

Hikmet sonlara doğru ayırdedici özelliklerinin hepsini kaybeder, herkes ve hiç kimse olur. Bu sebeple Albay ya da başkası olarak konuştuğunda da farklı bir ses tonu, vücut duruşu bulamaz.

Hikmet sonunda acısını dindirmek için atlar. Ya da öylesine yoğun bir acı içinde kıvranır ki bilincini ve de hayatını kaybeder.

25 nisan

Maçka’da Tehlikeli Oyunlar Provası… Bugün dahil 4 çalışma kaldı prömiyere. Dün de gelecektim çalışmaya ama Erdem beni arayıp gelmememi istedi. Tek başına ya da Oğuz’la çalışmayı düşünmüş. Bazı yerler tam hazır değilmiş. Ben de kütüphanede kaldım.

28 nisan

Erdem düşmeye geçince loş olan ışıklar gittikçe açılmaya başlar, parlaklaşır ve son replikle birlikte seyirci ışıkları da açılır.

29 nisan çarşamba

Pazartesi akşamı İTÜ’lü ve Bilgi’lilerle yaptığımız Arendt dersinin son oturumunu yaptık. Dersten sonra Tehlikeli Oyunlar akışını izledik. İlk akış. İlk yarı ile ikinci yarı iki farklı oyun olmuş. Bu farklılık, oyunu çalışma tarzımızdan kaynaklandı sanırım. Başlangıçta Erdem daha çok yalnız çalıştı. Üstelik, roman üstüne detaylı tartışıp düşünmeye birinci bölümün tamamlanmasına yakın başladık. Erdem ikinci bölüme başlamadan önce bu kısmın bütünü üstüne konuşup nasıl olacağına karar vermiştik. İkinci bölüm o yüzden daha kompakt oldu. Belki önümüzdeki sene oynanmadan önce birinci yarıyı da kompakt hale getiririz. Oğuz’a açtım bu düşüncemi. O da ilk yarıyı elden geçirsek fena olmaz dedi.

1 mayıs

Odtü mimarlık amfisi’nde salıncakları tavana asıyoruz. Daha doğrusu Oğuz’la Odtü’lü Ziya Can uğraşıyorlar. Ben de ışıkları düşünüyorum. Salon aydınlatmasını tavana yansıtılacak spot ışıklarıyla yapmalı. Çünkü salonun kendi aydınlatması fazla beyaz. Bir de, hiçbir ışık değişikliği yapmamalı oyunda. Oğuz da katılıyor bu fikrime.

25 mayıs

İlk iş baştaki hırka giyme oyununu atmalı. Uyanır uyanmaz sayıklamaya geçmeli. Bu hırka giyme oyunuyla oyuncunun seyirciyle sohbet edeceği izlenimi uyanıyor. Çalışmanın ilk zamanlarından kalmış olduğu için gözden kaçmış. Oyunun sonradan şekillenen haline uymadığı farkedilememiş.

2 haziran

Erdem, Salim’i konuştururken, ya da daha doğrusu tüm diğer karakterleri konuştururken belirli bir yere bakmamalı. O an Hikmet’te hangi pozisyondaysa oradan devam etmeli.

6 temmuz

Arendt, fail olarak kendini ifşa etmekten bahsediyor. Girard’ı bu nazariyeye dahil etmeye çalıştığımızda kendini bir taklitçi olarak ifşa eden biri çıkıyor ortaya.

Mimetik arzu insanları hem farklılaştırıyor hem de aynılaştırıyor.

Roman kahramanı her zaman vaftizi sırasında periler tarafından unutulan çocuktur. (Girard)

Herkes kendini cehennemde yalnız sanar ve zaten onu cehennem kılan da budur. Yanılsama genel olduğu ölçüde kabadır. (Girard)

Biz galiba Tehlikeli Oyunlar uyarlamamızla işte bu cehennemde tek başına yaşayan karakteri alıp bir kalabalığın ortasına koymuş olduk. Bence bu, mucizevi bir etki yaratma potansiyeline sahip bir form.

Hikmet’i anlamak onun büyüsüne kapılmamak demek aslında.

“...romansal deneyimle dinsel deneyim arasında pek fark kalmaz finalde.” (R. Girard)

Bizim Tehlikeli Oyunlar, romansal deneyimle dinsel deneyim arasında fark kalmaması hakikatini açık etmeye niyetlendikçe romansal olana ve dolayısıyla ritüele yakınlaşıyor.

15 temmuz
Dün, birinci perdenin kısaltılması ve “son yemek” ile “düşüş” bölümleri üstüne konuştuk, çalıştık. Erdem “park”ın sonuna “Ben Hikmet değilim...” le başlayan bir metin çalışacak.

Bergson, tüm yanlış problemlerin kaynağının neyin doğa bakımından –derece değil- farklı olduğunu bulamamak olduğunu söylüyor. Biz de tiyatro olayındaki prova ve performansın doğa bakımından farklı olduğu tespitiyle tiyatroya dair doğru problemler ortaya konabilir.

16 temmuz

Oyuncu sahnede sanatını sergilemez; gizler. Onun sanatı prova aşamasında başlar ve biter. Performans anında eylemciye dönüşür. Eğer sahnede bir sanatçı olarak varolmaya başlarsa çok bilinen oyunculuk hastalıkları olan teşhircilik ve tinsellik kaybı kaçınılmaz olarak oyuncuya sirayet eder.

Tehlikeli Oyunlar Aralık Ayı Programı

2009-11-27T23:52:00.008+02:00

12 ARALIK CUMARTESİ 19:00
ODTÜ MİMARLIK AMFİSİ - ANKARA
**********************
18 ARALIK CUMA 20:00
19 ARALIK CUMARTESİ 19:00
25 ARALIK CUMA 20:00
26 ARALIK CUMARTESİ 19:00
İTÜ Maçka Kampüsü İşletme Fakültesi Tiyatro Salonu
Rezervasyon: info@seyyarsahne.com
0531 6964109

Tehlikeli Oyunlar Kasım Ayı Programı

2009-10-25T21:38:00.003+02:00

6 KASIM CUMA 19:00 Jerzy Grotowski Enstitüsü, Wroclaw-Polonya

20 KASIM CUMA 20:00
21 KASIM CUMARTESİ 19:00
İTÜ Maçka Kampüsü İşletme Fakültesi Tiyatro Salonu
Rezervasyon: info@seyyarsahne.com
0531 6964109

Tehlikeli Oyunlar Ekim Ayında Sahnede

2009-10-06T03:34:00.000+03:00

HAYATIM TİYATRO - CNNTurk (20.06.2009)

2009-06-29T14:36:00.009+03:00

Özgün ULUSOY, HAYATIM TİYATRO - CNNTurk (20.06.2009)

SEYİRCİLERDEN...

2009-06-29T14:34:00.029+03:00

Merhaba,

Geçen cumartesi Odtü'de izledim Tehlikeli Oyunlar'ı.Kitabı da oyundan önce okumuştum,oyunu izlerken kitabı okuyormuşçasına zevk aldım,Oğuz Atay'ı bir kez daha sevdim ve saygıyla andım.Ve sizleri de gerçekten çok ama çok başarılı buldum,kelimelerle anlatamıyorum neler hissettiğimi ama muhteşemin ötesindeydi.Gerçekten çok zorlu bir işi inanılmaz bir performansla başarıyorsunuz tebrik ederim.Sizlerin de önünde saygıyla eğiliyorum :))

Şunu da belirtmeden geçemicem,sahnedeki salıncak fikri kimin aklına geldiyse onu da tebrik ediyorum,daha iyi kullanılamazdı böyle bir oyun için.Çok güzel kullanılmış,hayran oldum tamamiyle.

Geçtiğimiz pazar günü de Korkuyu Beklerken'i izledim,iki oyunu arka arkaya izlemek beni çok heyecanlandırdı.Ama cumartesi günü öylesine hazla dolmuştum ki - bir tür sarhoşlukla çıktık oyundan- pazar günü belki biraz hayal kırıklığına uğradım aynı haz beklentisine kapıldığım için.Her ikisini ayrı ayrı değerlendirmek gerek biliyorum ama yine de engel olamadım :)

Seyyar Sahne'yi ve sizi bir kez daha tebrik etmek istiyorum, hissettirdikleriniz karşısında belki çok az kalır ama böylesine bir duyguyu gerçekten anlatmakta zorlanıyorum şu anda :)

Daha fazla uzatmayım,sizleri hep görmek isteriz sahnelerde,böylesine muhteşem yetenek ve emeklerinizle.Emeğinize sağlık...Ve teşekkürler...

Vildan GÜRBÜZ (16.12.2009)

Gerçekten büyük bir tehlikeye atılmışlar diye düşündüm böyle bir romanın sahnelendiğini öğrendiğimde.Bilet aldım,sahneye bir insan çıktı,rüya görüyordu,sanki kitabı okuyordum.Sonra mı?Nasıl geçti bilmiyorum.Bitti.Şarşırdığımı sonunda alkışlarken anlamak kadar içndeydim oyunun.Kelimeler yeterli oldu mu?Zannetmiyorum.Yaşanması gerek.Ama emeği geçen herkesi can-ı gönülden tebrik ediyorum.Büyük saygı duydum emeğinize ve yüreğinize.Sağolun...

Sevil (14.12.2009)

iyi akşamlar, tehlikeli oyunlardaki performansınız gerçekten çok etkileyiciydi... tebrikler.

Yudum SAYIN (14.12.2009)

cumartesi aksami mimarlik amfisindeki oyununuz icin tesekkurler.. cok guzel oyundu, cok etkileyici oyunculuktu.. vurucuydu.. insanin ic dunyasini durustce irdeleyen, toplumun ipliğini pazara cikaranve oyunlarini korkusuzca yüze vuran, tokat gibi inen her tur yazi kitap oyun sanat eserinin basimin ustunde yeri var.
Biletleri bizzat oyuncudan almis olmak da ayri bir renk katti, unutulmaz bi ani oldu.. bi is oldugunu sezdim ama siz oldugunuzu bilemedim :) umarim tekrar görüsürüz :)

Deniz GERÇEK (13.12.2009)

Tehlikeli Oyunlar nasıl oyunlaştırılmış (!) olabilir diye tereddütler vardı zihinlerde. Oyunun Ankara'da da oynanacağı haberi üzerine İstanbul'daki bir arkadaştan izlediği en iyi oyunun bu olduğu öğrenildi. Biletler alındı, arkadaşlara haber salındı, ODTÜ dolmuşuna binene kadar panik ve heyecanla karışık yolculuğumuz b...aşladı. Dolmuşa binildi, herkese soruldu: mimarlık amfisi nerede? Geç kalınmamalıydı. Yine de geç kalındı. En arkadan beyaz plastik sandalyelerde yer bulundu. Saat gelmişti, hani başlayacaktı, sürekli saate bakıldı, dakikaların bile önemi vardı. Sahnenin köşesindeki iki basamaklı yerde bir adam vardı, tiyatrocuya benzetildi, ama öğrencilerden biri de olabilirdi. Işıklar karartıldı, tiyatrocu olduğu düşünülen adam sahneye geldi, yere uzandı: iki salıncak ve tek adam. Ne kadar başarılı olabilirdi ki iki salıncak vardı sadece.Sonradan anladık ki elleri ve ayakları da vardı bu adamın, parmakları, gözleri, kolları, bacakları... Tek kişilik miymiş, hadi be... Ne tek kişiliği, oyuna gelmişiz. Yine de oyuna gelmiş olmamıza üzülmemişiz. Çok beğenmişiz, hatta oyun bittiği an oyuna gelişimiz üzerine hiç konuşmamış ve biraz düşünmüşüz, amfiden çıkıp... soğukla birlikte gerçeğe dönünce başlamışız oyuna gelişimizin iyi ki'lerine... İyi ki oyuna gelmişiz. Bizim için anlamlı bir gündü, teşekkürler Seyyar Sahne, teşekkürler Erdem Şenocak. 13 Aralık 1977.

Nefise ABALI (13.12.2009)

evet evet siz o olmalısınız...Saygıyla önünüzde eğiliyorum. Dün ODTÜ Mimarlık'ta gösterinizdeydim... Ne demeliyim bilmiyorum. Sanki Hikmet Benol sizsiniz de , Oğuz Atay sizi yazmış. Mükemmel ya. Sizi oyundan sonra göremedim; ancak şunu çok merak ediyorum sahne düzeni, ayakları da karakter yapma, drama, koreografi bilmeyenlerin anlamayacağı (ben mesela); ancak hissiyatla bilinç ve bilinçaltımıza mesajlar yollayan o imgesel hareketleri nasıl düzenlediniz?
Mesela oyun kıyafetinizin renkleri bile bir iç karartan havanızı hissettiriyor. İstanbula geldiğimde ilk fırsatta Seyyar Sahneyi ziyaret edeceğim.

Tebrik ediyorum.

İyi ki varsınız.

Ceylan ÖZDEM (13.12.2009)

hocam oyununuz süperdi daha nice böyle başarılı oyunlara

Fatih YILMAZ (12.12.2009)

tek kelimeyle harikaydınız..çok güldüm çok düşündüm..

Kıvılcım Ayşen ŞENCAN (08.12.2009)

Merhabalar elinize kolunuza sağlık demek istiyorum, oğuz atay'ı sahnede görmek ayrı güzel, sahnede emeklerinizi ve tek kişilik harika performansı görmek ayrı güzel oldu kolaylıklar dilerim.

Pınar YAŞAR (07.12.2009)

kimsin bilmiyordum gecen cumaya kadar, ama iyi ki varsın. gozumden yaslar suzulerek ayrıldım oyundan, cok basarılydı, oguz atay'ı okumayı bitirdiğimde bitti diye cok uzulmustum, ama anladım ki bitmemis, siz yeniden yeni bastan okumussunuz. yolunuz açık olsun...

Ayça Müge SEVİNÇ (07.12.2009)

çok iyiydiniz.Tebrikler.

Gizem ALBAYRAK (07.12.2009)

yüreğine sağlık ... beş altı senedir ilk defa bir oyundan mutlu ayrıldım .. ve bunun tek kişlik bir oyun olucağı hiç aklıma gelmezdi ... umarım bir gun beraber çalışabilme fırsatımız olur .... ben umudu yitirmiştim tekrar yeşerttiğin için teşekkürler...

Alp ERDOĞDU (07.12.2009)

Tek başına sahne doldurmanın ne demek olduğunu bu oyunda gördüm. Ve iki salıncağın başka kaç şey yerine geçebileceğini. diyalogların monologlara nasıl çevrildiğini ve mimiklerin keskin geçişlerini. Bu oyun için güzel demek yetersiz kalacaktır. Mükemmeldi. Emeğinize sağlık.

Ernur YANBASTIOĞLU (06.12.2009)

çok çok sevdik tehlikeli oyunları :)) hatta yarın ilk iş gidip kitabı alacağım. bu cumartesi bütün bölümü toplayıp,onlara da bu kadar sevdirmeyi düşünüyorum birde.ha birde insanlar neden bu kadar güldü bu oyunda onu anlamadım,bana mı acıklı geldi yoksa siz de çok güldünüz mü oynarken merak ettim :)) neyse tekrar çok tebrikler,cumartesi görüşmek üzere :))

Ogül ÜNSAL (06.12.2009)

selam,

cuma akşamı oyundaydım.

harikaydın.

sadece ilk 5 dakika gözlerine alışamadım,

oyuna biraz geç dahil oldular sanki.

uyku/rüya modu olmasına rağmen...

belki de oyuna benim geç ısınmamdan, bilmiyorum.

haftaya yine geleceğim.

sonra yine...

kolay gelsin

Okay BENSOY (06.12.2009)

merhaba,

4 aralık taki oyununuza geldim.öyle çok güzeldi meselelerine girmek istemiyorum yeterince çok duyuyorsunuzdur.

başka bir şey benim söylemek istediğim.

o kadar gülünmek canınızı acıtmıyo mu ya da sinirlendirmiyo mu sizi?

ben olsaydım eğer ben olsaydım o oyunu oynayan kişi çok üzülürdüm.benim bencil olmamla alakalı biraz sanırım.

hikmet benol cinneti gülüp geçilecek gibi değil çünkü.tek cümlesi bile.

acı acı tebessüm ettirir en fazla.ama kahkaha değil.

öyle işte.

iyi geceler.

Esma KOR (06.12.2009)

odtü'deki performansınızı izledim.. ve bayıldım... tebrikler...

minik bi eleştiri:

oyunun başında (yerde) ve bazı yerlerde sessiz konuşmanız gerekiyor ama orta sıra bile cok zor duyuyor (ben ortalardaydım) sessiz gibi konuşurkende yükses ses verebiliriz dimi :) ... ama bu performansın yanında lafı bile olmaz... ;) nacizane.. :)

Uğur ULUTÜRK (06.12.2009)

mimarlıkta izleme fırsatı buldum dün sizi tebrik ederim çok beğendim sanatınızı, tekrar izlemek dileğiyle sizi başarılar dilerim ..

Burak GIYNAŞ (05.12.2009)

Gecekondusuna kapanırken aslında bir yandan da içten içe insanların onu anlamasını bekleyen Hikmet’in hayali dün gece gerçek oldu belki de. Bizi hikmetin gecekondusuna konuk ettiğiniz için ne kadar teşekkür etsek azdır.

"Ben artık dinlemek değil konuşmak istiyorum, siz beni dinleyin istiyorum" diyen Hikmet’i , iki saati aşkın bir süre pür dikkat dinledik, daha da konuşsaydı daha da dinlerdik, hatta daha da dinleyebilseydik keşke. Hikmet I, Hikmet II Hikmet III Hikmet IV ’lerle de tanıştırsaydınız bizi, ilk yarıda bir parmak bal calıp (ki bu bal bu zamana kadar tadılan en güzel baldı) ikinci yarıda eksik bıraktınız sanki. Belki şımarıklık edip olmayacak bir şey istiyoruz ama Hikmet’in çok oyunu vardı daha, onları da dinleyebilseydik keşke sizden, ne güzel olurdu, olmayacak bir şey olsa da ne güzel olurdu…

Yine de kişisel olarak olmayacak bir şey isteme hakkım olsaydı, bu hakkımı “Tutunamayanlar” ın ilk satırından başlayıp “Eylembilim” in son satırına kadar Oğuz Atay’ı sizden dinlemek yönünde kullanmak isterdim, benim için hayal edilebilecek en güzel şey bu olabilirdi herhalde.

Yaşattığınız muhteşem saatler için ne kadar teşekkür etsek azdır. Tebrikler=))

Demet BAYKAL (05.12.2009)

bugün odtü de sizi en önden izledim ama tebrik etme fırsatını bulamadım. gerçekten bizi oyun boyunca dünyanıza aldınız. biz tiyagamm(tiyatro gazi mühendislik mimarlık) olarak geldik oyuna ve ayakta alkışladık=)kendi adıma konuşmam gerekirse ben hayran kaldım diyebilirim. tekrar tebrikler

Avni Burak YENİCE (05.12.2009)

odtü'deki performansınız gerçekten çok başarılıydı. daha önce kafamda oluşmuş hikmet benol'e çok yakın bir karakterle karşılaştım. başarılarınız daim olsun.

Cengiz YILDIRIM (05.12.2009)

Hocam, merhaba!

Siz ne yaptınız öyle? Nasıl başardınız bir Oğuz Atay metnini öylesine canlı öylesine gerçek bir şekilde gözler önüne sermeyi?

Evet üstad mükemmel eserler yaratmış, evet Tehlikeli Oyunlar da bunlardan sadece biri ama siz, siz o akşam benim izlediğim yerde hem "asker hidayet" olup komutanlarımı anlatmama hem " hüsamettin albay" olup yaşanılan evin gecekondu olmadığını iddia etmeme hem "hikmet" lerin hepsi olup kılıktan kılığa girmeme, "bilge" olmama, "bilgenin sevgilisi" olup hikmeti delirtmeme, metni yaşamama, her satırını tekrar tekrar özümsememe sebep oldunuz.

Bir yandan sanki hiç okumamışım gibi kitabı; şaşkınlıkla sizi izliyor, diğer yandan ezberinizin takıldığı yerde size suflörlük yapacakmış gibi bir gayret eşlik ediyordum cümlelerinize oturduğum yerden sizi seyrederken.

Mükemmel bir performans, olağanüstü bir oyunculuktu.

Tebrik ediyorum ama en çok da teşekkür; iyi ki Tehlikeli Oyunlar var ve siz iyi ki o tehlikeli oyunları oynuyorsunuz.

Ayşegül ERGÜL (02.12.2009)

Oyuncu sağlam.

Yorum sağlam.

Beynimiz yoruldu.

Aklınıza sağlık.

Kezban ALAN (21.11.2009)

Kaç kez okuduğumu hatırlamıyorum. Hikmet Benol'u karşımda ete kemiğe bürünmüş şekilde görmek; yıllarca hayalini kurduğum ve asla kavuşamayacağımı düşündüğüm sevdiğime kavuşmak benim için.

Bir ayak Hüsamettin Tambay oluyor ve kelimeler bazı anlamlara gelebiliyor-muş...

"Teşekkür ederim" anlam bakımından yetersiz şimdi.

İsimsiz (24.10.2009)

Dün oyununuzu izledim. Aslınca başta oyunun tek kişilik ve uzun olmasından dolayı önyargıyla gelmiştim; ama sizi prova yaparken pencereden gördükten sonra beklentim arttı. O kadar uzun bir süre boyunca yüksek bir enerjiyle bizlerin karşısında kaldığınız ve gözlerimizi bir dakika bile oyundan ayırmadan bizi oyuna kilitlediğiniz için size çok teşekkür ederim. Umarım başka oyunlarda da sizi izleme fırsatını buluruz.
Başarılar...

Kübra Ece ASLAN (24.10.2009)

tebrik ederim gerçekten çok etkilendiğimi söylemek isterim sanatınızdan. hoşçakalın...

Nuray DOĞU (24.10.2009)

çok beğendim, bayıldım, ayak parmaklarına kadar her yanına sağlık...

caanım atay zaten genelde yıkıcı olur ama sizinle daha bi' yıkıldım; boğaza doğru inmek olmasaydı, bozkırda olsaydım-ki ankara'da yaşıyorum- sakinleşemezdim de.. doğa ve yakarış birimine şükür olsun ki istanbul'daki sayılı günüme denk geldi oyununuz, ankara'ya gelmez misiniz acaba?? gelseniz ne güzel olurdu...

Merve Ayşe KÖSEOĞLU (21.10.2009)

oyun ne kadar başarılıydı!tiyatrodan nasıl büyük bir zevk alınırdı hatırlamış olduk.şimdi bi sürü oyun eksikleriyle çok daha fazla göze çarpacak, kolay kolay tatmin olmayacağız ama olsun :) sizi ve seyyar sahne ekibini tebrik ederim, ellerinize sağlık. muhteşemdi.

Nisan ALICI (19.10.2009)

İnanılmaz güzel oynadınız...

ses tonunuz da mükemmel;

çalışmalarınızda başarılar diliyorum...

iyi günlerde kalın.

Sevgi Büyük ASLAN (16.10.2009)

Çok etkileyici. Kutlarım. Aynı metinden farklı bir... Çok etkileyici. Kutlarım. Aynı metinden farklı bir Hikmet yaratmışsınız. Bu da olmuş.

Tufan TUFUR (06.07.2009)

merhabalar

oyununuzu izleme fırsatı buldum. arkadaşlarımızla masamızın kenarında sürekli oturan bir oğuz atay tutkunu birisi olarak söylüyorum performansınız o kadar takdire şayan ki zaman zaman gösterinin romanın çok ötesine gittiğini hissettim.

ezberimizde olan satırlar yaşam bulunca bundan keyif duymamak kadar anormal bir durum olmazdı ama oyun sonunda hissettiğim duygu daha başkaydı. istanbulda o anda sahnelenen bir çok oyunda haketmemesine rağmen "ismiyle" saatlerce alkışlanan sahnedekilere rağmen sizin göstermelik alkışlanmanızdan rahatsızlık duydum.

"birimi insan" olan bir kaç cümle yazma ihtiyacı duydum..

şehr-i istanbuldaki tüm alkışları hakeden bir oyun çıkarmışınız.

emeğinize sağlık.

tebrikler.

Enes Keskin, 04.07.2009

Harika bir oyundu, aşırı zevk aldım. Erdem Şenocak'ın performansı ise hayranlık uyandırıcıydı. Emeği geçen herkesin eline sağlık.

Zuhal BALOĞLU, 03.07.2009

Merhaba,

Bunca zamandır oyunun davetiyesi için yazıştığım insanın cuma akşamı sahnede izlediğim Hikmet olduğunu öğrendiğime açıkçası sevindim. Oyundan o kadar sersemlemiş bir şekildi çıktım ki, ne yanınıza gelip elinizi sıkabildim ne de oyun çıkışı o kağıtlardan birini doldurabildim. Öncelikle herkesin söyleyebileceği gibi tebrikler. Bu kadar uzun süren bir performansın altından bu kadar iyi bir şekilde kalktığınız için. Uzun zamandır izlediğim en iyi oyunlardan birisi olmasının yanı sıra bir Oğuz Atay metninin sahnede nasıl durabileceğine dair boşu boşuna şüphelendiğimi kanıtladınız bana.

İşin kötü yanı oyuna gelenlerin bir kısmı sanırım kitabı okumamıştı, keza Hikmet'in bütün kitap boyunca taşıdığı ruh halinin gülünesi bir şey olduğunu yanlışına düşüp gülmekten kendilerini alıkoyamadılar. Evet salondakilerin yarısından fazlasının gülmesi beni çok ama çok rahatsız etti ama yine de o kadar keyifli bir şey izliyordum ki. Bütün oyun boyunca kitabı sanki satır satır yeniden okuyorum gibi hissettim. Sanırım çıkınca bu kadar sersemlemiş olmamın sebebi de buydu. Çok güzel bir metni çok güzel bir dekor ve oyunculukla sahnelediğiniz için ve özellikle de ek gösterim koymuş olduğunuz için kendi adıma çok teşekkür ederim. Eğer bir daha ek gösteriminiz olursa emin olup arkadaşlarımın izlemesi için elimden geleni yapacağım.

İyi çalışmalar...

Pınar İLKİZ, 30.06.2009

Sevgili Celal, Erdem ve Oğuz,

Oğuz Atay benim için çok farklı bir yerde durur. Hayli uzun süredir halleştiğim pek çok mesele onun yapıtları arasından süzülüp gelmiştir. O nedenle Tehlikeli Oyunlar'ı izleme konusunda çok tereddütlüydüm. İncinmesini ve onun üzerinden incinmeyi göze alamıyordum. Pınar'ın teşvikiyle oyunu izlediğimi itiraf ederim. Oyundan çıkınca ilk yaptığım Pınar'a teşekkür etmek oldu. Şimdi sıra sizde..

Süzdüğünüz metin, tercih ettiğiniz sahne ve oyunculukta yakaladığınız renkler bana "hakiki" ve "kök" tiyatronun hala mümkün olduğunu -ve daha pek çok şeyi- hatırlattı; nicedir umudumu kaybetmiştim. Tiyatrodan haz duymak neydi, onu hatırlattınız.

Sizlere çok çok çok teşekkür ederim.

Esenlik dileklerimle,

Özlem HEMİŞ, 29.06.2009

Merhaba,

Bütün bu emeğiniz ve çabanız için sonsuz teşekkürler.
Ruhumu doyuran mükemmel bir çalışma.
Tekrar umutlanıyor insan; hala zeka ve akıl fark yaratıyor.

Sevgi ve saygılarımla,

Diren DEMİR, 29.06.2009

Erdem Bey,

Selim Işık nickiyle Günlerin Selinde Akıp Giden Bir Işık Selinin Peşindeki Özben adlı blogu yazan biriyim. Oğuz Atay 2000 yılından beri büyük bir tutkuyla sevdiğim bir yazar. Tehlikeli Oyunlar’ı sizin oyunu izlemeden 10 gün önce ikinci kez okumuştum. Tehlikeli Oyunlar’a kafa yorup alt metinleri anlamaya çalıştığım bir dönemde tesadüfen sizin romanı tehlikeli bir biçimde oyunlaştırdığınızı gördüm. Tarih 25.06.2009’du. Ertesi güne hemen kitabı okumamış bir arkadaşımla bilet aldım ve ne yapmışlar acaba diye merakla geldim. Genelde tek kişilik oyunlarda mırıl mırıl konuşmalar çok olur ve arkalardaysanız duymazsanız bazı konuşmaları. O nedenle önlerden izlemek istedim. Tesadüfen yanınıza oturmuşum. Bana döndünüz ve burası güzel bir yer ama açısı biraz ters oyun açısından dediniz. Ben de size dedim ki, açı falan çok önemli değil, söyleneleri duyayım yeter dedim. Siz de tamam o zaman dediniz, ama iki dakika sonra bizi oradan kaldırdılar. Sonra baktım sahneye siz çıktınız. Gülmeye başladım kendi kendime. Adamlar sekiz ay romana görsellik katalım diye kafa patlatmışlar, ben açı filan önemli değil, söylenenleri duyayım yeter diyorum ki, o sırada iki tane salıncak, bir tane adamla ne açısı abi diyordum içimden. Oyun başladı. Hikmet’in gördüğü kabus ile, tam tahmin ettiğim gibiydi. Ben asıl Nurhayat Hanım’ı Hüsamettin Albay’ımı tüm o kalabalığı nasıl canlandıracağınızı merak ediyordum. Kimi zaman parmaklarınızla, kimi zaman ayak parmaklarınızla tüm o kalabalığı gayet güzel canlandırdınız. İlk bölüm sona ererken en çok takdir ettiğim şey, yaklaşık 150 sayfalık bir bölümü neredeyse hiç eksiksiz anlatmanızdı. Merak ettim bu kadar hızlı konuşulan bir oyunu romanı bilmeyen bir izleyici takip edebilir mi? Romanı okumayan arkadaşıma sordum, gayet güzel takip edebildiğini söyledi. Oysa ben bile çok zorlanmıştım. Sizin haliniz ise inanmakta güçlük çektiğim bir enerjinin dışavurumunun ardından biraz perişandı. Hikmet ile birlikte siz de tükeniyordunuz sahnede. Nasıl devam edecektiniz ikinci perdeye merak ediyordum. Çıktınız ve Austerlitz savaşıyla başladınız, enerjiniz düşmemişti. Şarj mı ediyorlardı acaba sizi. Fransız ihtilali, ardından Hikmet’in Sevgi’nin evine gidişi. Çok yorgundunuz artık Hikmet gibi, albayım diyordunuz ben artık daha fazla devam edemeyeceğim oyunlara. Son yemekten sonra da sahnede Hikmet gibi tükendiniz. Elbette oyunda eleştirilecek çok şey vardı. Romandan pek çok önemli metni oyun dışında tutmuştunuz ikinci bölümde. Alt metinlere çok az girebildiniz. Hikmet’in adı neden Hikmet’ti (wisdom) Bilge neden Bilge’ydi (sage), Sevgi’nin (love) fonksiyonu ne idi? Sonundaki İsa göndermeleri nereden çıkmıştı. Buna benzer alt metinler eksik kaldı ama bence yine de mükemmele yakın bir iş çıkarmıştınız. Oyundan çıktıntan sonra arkamda bir kız ile bir oğlan oyun hakkında konuşuyordu. Oğlan ben çok birşey anlamadım bu oyundan dedi, kız ise anlamayacak ne var, sonunda esas oğlan ölüyor diye cevapladı. O kadarını ben de anladım dedi oğlan. Sizi tebrik ediyorum, bu delice işe giriştiğiniz için. Dediğim gibi oyunda eleştirilecek çok fazla şey bulunabilir ama sizden daha iyisini yapacak başka bir deli bulunmaz diye düşünüyorum. Ezberlediğiniz tiyatro tekstinin en az 200 kitap sayfası olduğunu tahmin ediyorum ki sadece ezber kısmı bile delice. Salıncakları kullanışınız, el ve ayak parmaklarınızı kullanışınız, sesinizi kullanışınız, türkü söyleyişiniz gerçekten çok çok başarılıydı. Saygılarımla,

Rumuz: Selim Işık, 29.06.2009

harikuladeydiniz, tebrikler tebrikler, tebrikler...

Zehra ŞAHİN, 28.06.2009

tebrikler, tek kelimeyle mükemmeldiniz.
tüm oyunlarınızda görüşmek dileğiyle :)

Kamil CESUR, 28.06.2009

merhaba,

dün gece bir oğuz atay hayranı olduğum için tehlikeli oyunlar oyununu izlemeye geldim. Bu oyunun tiyatroya aktarılması beni inanılmaz heyecanlandırdı. Performansınıza hayran kaldım. Bu muhteşem oyunu bizimle paylaştığınız için çok teşekkür ederim.

Fethiye SEZGİN, 27.06.2009

bir kez izledim. tertemiz bir çalışma. gözyaşlarıyla çıkarken "bir kez daha" dedim. ama biraz ara vermem lazım. örneğin eylül başında bir kez daha sahnelense ve izlesek. izleyemeyenlere tavsiye etmekteyim. size yürekten teşekkür ederim. tevazunuza ayrıca şapka çıkararak...

Kemal Gökhan GÜRSES, 24.06.2009

Canım Erdem,

Seninle Bilgi'ye giden otobüste konuştuğumuzun üzerinden geçen hayli zamandan sonra Oğuzcuğum Atay'ı düşünerek bi yandan katıla katıla güldüğüm bi yandan boğazıma öteki olmanın verdiği mutsuzluğun takıldığı bir oyun oynadın bize.

Ömrü hayatımda Oğuz'u bu kadar iyi anlayan çok az adam tanıdım.

Ömrü hayatımda yaptığı işe bu kadar inanan daha az adam tanıdım.

Bin tane laf etsem hepsi bi oyundan sonra o oyunu kendinisinin de bildiğini ve anladığını kanıtlamaya çalışan zavallı böceklerin yazdıklarından ne kadar farklı olur ki? Belki seni anlamamışımdır Erdem. Belki Oğuz'u da anlamamışımdır. Ama diyorum işte "üzgünüm".

Sen benim aklımda hep "o adam" olarak hatırlanacaksın. Alnından öpüyorum sevgili kardeşim.

Güven SOYDAN, 23.06.2009

Günaydın hocam;

Geçtiğimiz Cumartesi günü arkadaşlarla birlikte oyununuzu izleme şansı elde ettik. Tesadüf bahsettiğim hocalarım ile Oyunbaz'ın diğer oyuncuları da oradaydılar. Sizin gösterinizi daha önce Ankara'da da izlediklerini söylediler.

Sahnede sadece iki salıncak, efektsiz, kostümsüz, müziksiz romandan tiyatroya uyarlanmış bir metin ve de yalnızca siz tek başınıza... gerçekten inanılmaz bir performanstı. Size şöyle söyliyeyim; ikinci yarısında çıkarım Taksimde arkadaşlarla buluşacağım diye gelen arkadaş bile büyük bir keyifle oyununuzu izledi.

Hocam beğeni ve de hayranlığımı paylaşmak istedim. Ellerinize sağlık.

Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle...

Mustafa ŞAHİN, 23.06.2009

Seyyar Sahne’yle ilk defa, ODTÜ deki Ben Pierre Rivière... oyunuyla tanıştım. O zamandan beri çalışmalarınızı internet sayfasından ve ilişkide olduğunuz diğer topluluklardan takip etme imkânı buldum.29 Mayısta Seyyar Sahne’nin Tehlikeli Oyunlar adlı oyununu son kez sunacağını öğrendim. Bu oyunu izlemek ve sizlerle tanışmak için İstanbul’a geldik. Erdem Şenocak’ın Ben Pierre Rivière...’deki tek kişilik performansı beni çok etkilemişti ve oyunculuk adına bende yeni açılımlara sebep olmuştu. Tehlikeli Oyunlar oyununda yine müthiş bir performansla karşılaştım. Oyuncunun samimiyeti ve bu çizgiden hiç ayrılmayışı bana çok zevkli bir 140dk yaşattı. İzleyici koltuğuna , ‘ben seyirciyim, orda bir oyuncu var’ ayrımıyla oturmuştum. Fakat Erdem Şenocak bizlere bir adım daha yaklaşarak bir birliktelik yaşattı. İlk defa bir oyunu ezberlerimi bir kenara koyarak izledim ve bu oyuncunun seyirciyle kurduğu ilişkinin ürünüydü. Bana kaygısız, zamansız, tepkilerimi gizlemeye çalışmaksızın izleme fırsatı verdi. Açıkçası üzerine söyleyebilecek çok şey bulamıyorum. Zira oyunla ilgili yazılan birçok eleştiriye katılmak mümkün. Mükemmel bir uyarlama, alternatif bir sahneleme ve oyunculuk örneği. Bu yüzden bir seyirci olarak bana hissettirdiklerini anlatmaya çalıştım. Emeğinize sağlık…

Merve GÜNER, 23.06.2009

Mayıs sonunda İstanbul’a sizleri ziyarete geldiğimizde ,Seyyar Sahne’den izlediğimiz ikinci oyun Tehlikeli Oyunlar’dı.Oyunu izlemeden önce romanı okumamıştım.Daha sonra romanı okumaya başladığımda, Kerem Eksen’in söylediklerinin ne anlama geldiğini daha iyi anladım ve bu konuda ona katılmamak mümkün değil.Romanın oyun olarak uyarlanmasında müthiş bir başarının olduğu rahatlıkla söylenebilir.Bu romanın oyunlaştırılması hakkında uzun uzun konuşulabilinir fakat benim değinmek istediğim ,sahnede bunun nasıl icra edildiğiyle ilgili. Daha önce yine tek kişilik bir oyun olan ve yine Erdem’in oynadığı Ben Pierre Rivière...’i izlemiştim ODTÜ ‘de.Bunu söylememin sebebi , iki oyunda da ortak olan ve bunun oyunla değil de seyirci- oyuncu ilişkisi üzerine bir yaklaşım olarak ortaya konan tavırla ilgili kurulan ilişkiyi hayli yaşamsal ve bu sebeple de hayli zor buluyorum.Oyuncu Tehlikeli Oyunlar oyununda olan biteni, yaşadıklarını ,kendi içine dönük yaşarken aynı zamanda kendini bu kadar seyirciye açması ,o samimi atmosferi yaratması, gerçekten günümüzdeki ana akım tiyatroya karşı bir söylem niteliğini birlikte getiriyordu.Tek kişilik bir oyuna göre oldukça uzun süren bir oyunda, oyuncunun oyununu interaktif (güncel anlamıyla) olmayan bir biçimde icra etmesi ve seyirciyle kurulan bu ilişkide onlara hünerlerini sunmak isteyen bir hokkabaz olmaktansa onlara kendini açan bir insan olma tercihi, itkisi ,biz seyircilerde de önüne geçilemez bir iç hesaplaşma süreci yaşattı.Tiyatronun iyileştirici görevi ise bu içe dönük yolculuğu sahnedeki oyuncu ve bütün seyircilerle birlikte yapmak oldu benim adıma.Dediğim gibi aslında bir çok şey yazılıp söylenebilir uzun uzun fakat hepsi tek bir gerçeğe ışık tutacaktır.Seyyar Sahne sahnedeki bu dingin, araştırmacı ve samimi tavrıyla ülkemizdeki oyuncu-seyirci ilişkisine güçlü bir alternatif oluşturmaktadır ve seyirci olarak bizlerin neden tiyatro seyircisi olduğumuzun yanıtı olarak orada durmaktadırlar.Tehlikeli Oyunlar’da sahnede gördüğüm tek şey ,benimle paylaşmak için uzun bir süredir hazırlık yapan bir insan vardı ve bizim de seyirci olarak bu sohbete katılmak için kendimizle o uzun hazırlık süresini geçirmemiz gerektiğiydi.Emeğinize sağlık…

Mustafa SIRKINTI, 23.06.2009

Oyununuzu 6 Haziran'daki ek gösterimde izlemiştim. Son yıllarda izledİğim en başarılı oyun olduğunu belirtmek isterim. Tüm arkadaşlarıma ve öğrencilerime de tavsiye ediyorum fırsat buldukça:)
Başarılar diliyorum tekrar.

Selma ALTINTAŞ, 23.06.2009

Merhaba tekrar,

İki gündür mailleştiğim kişinin sahnede izleyeceğim kişi olduğunu bilmiyordum :) Tebrik ederim, çok güzel bir iş çıkartmışsınız gerçekten. Oyunculuğunuz bir yana; bu romanı böyle satır satır içmiş olduğunuzu ve heyecanlı & sadık bir Tehlikeli Oyunlar okuyucusu olduğunuzu görmek çok hoşuma gitti. Bu akşamki temsil için teşekkür ederim. Yolunuz açık olsun.

Tuğba ŞABANOĞLU, 20.06.2009

Merhabalar,

Cumartesi akşamı oyununuzu izleme fırsatı buldum ve iyi ki de o fırsatı yaratmışım diyorum. Gerçekten roman başarıyla uyarlanmış ve harika bir oyunculukla seyirciyle buluşuyor. Sizi yürekten kutluyorum ve başarılarınızın devamını diliyorum.. :)

Bilun KONYAR, 09.06.2009

Merhaba,

Tehlikeli Oyunlar'ı tekrar tekrar okumuş birisi olarak Cumartesi akşamki performansınızın gerçekten mükemmel olduğunu söylemek istedim. Açıkçası giderken bazı çekincelerim vardı, acaba böylesine karmaşık bir roman hakkıyla tek kişi tarafından sırtlanarak sahnelenebilir mi diye, ancak oyunu izledikten sonra daha güzel sahnelenemezmiş diye düşündüm.

Belki benim en sevdiğim bölümlerden biri olan Hikmet'in Bilge'ye mektubunu içerseydiniz daha da iyi olabilirdi, ama tabii ki zaman kısıtlamanızın olduğunu da gözardı etmemek gerek.

Tekrar teşekkür eder, başarılarınızın devamını dilerim!

Denizhan DURAN, 08.06.2009

29 Mayıs gecesi izledim 'Tehlikeli Oyunlar' ı. Tutunamayanları ise aynı hafta içinde bitirmiştim. Başlarda o kadar sevmiştim ki romanı, hızlı okumaya çalıştım hatta zaten de hızlı okudum. Çünkü Turgut' un ve Selim' in düşüncelerinin hızına yetişmek gerekiyordu. Bir yerden sonra ise kitabı bırakma raddesine geldim. Zararlı ve zehirli bir kitap idi. Sinsice içinize sokuluveriyor ve birden sizi anlatmaya başlıyordu. Ben bile kendimi yazmaya cesaret edemezken, birileri buna cüret etmişti. Oğuz Atay' a ulaşmak istedim, kitabın piyasadan kaldırılmasını talep etmek istedim ama bu imkansızdı tabiî ki, bu dünyadan çoktan geçmiş başka diyarlara ulaşmıştı bile o. Kendimi toparladım ve kitabı okumaya devam ettim, o upuzun kitap zaman geldi kısacık kaldı, artık sona yaklaşıyordum. Tekrar yavaş okumalara başladım. Bir elin tutması sıcaklığında beni takip ediyordu her okuduğum satır. Ne zaman bir yerlerde oturup birşeyler konuşsam ve ardında gelip rutinim olarak kitabı okumaya başlasam birkaç sayfa sonra benim biraz önce üzerinde kafa yorduğum konulardan bahsediyor oluyordu. Zaten bu tesadüfler (tesadüflere inanlar için açıklaması kolaydı belki ama benim için zordu) yüzünden yazarın aslında beni yazdığını düşünmeye başlamıştım. Başkaları da okuyordu kitabı. Bir kısmı başlayıp bıraktıklarından bahsediyordu. Dili ağırdı, anlatımı ağırdı vesayire. Ama birkaç kişi vardı ki, onlar da kitaptan ürkmüşlerdi tıpkı benim gibi. Zaman içerisinden kitabın etkisi altında kalanların sayısının az olmadığını fark ettim. Tekrar düşündüm sorguladım ve vardığım sonuç şu oldu; kitap birkaç insanın (tamam belki binlerce insanın:)) kendini içinde bulduğu bir kitap değildi. Bilakis kitap sizi belli konuları belli sırada düşünmeye sefk ediyordu. Arka arkaya yüz sayfa okuduğunuzda aslında kocaman bir 'hayat' örüntüsünden sadece küçük bir parçayı okumuş oluyordunuz. Kitabın sizden beklentileri vardı. Bütün bu örüntüler silsilesi içinden sıyrılıp; öz olana saf olana ulaşmanızı istiyordu.

Tehlikeli Oyunlar'ı ise henüz okumuş değilim. Oyuna gelirken çekincelerim vardı doğal olarak. şöyle ki Seyyar Sahne' yi ve çalışmalarını ilgiyle ve beğenerek takip ediyorum bu yüzden böylesi iddialı bir oyun seçmeniz hoşuma gitmişti ama ya Oğuz Atay havada kalırsa diye korktum. Oyunun başlamasından yarım saat sonra bütün endişeler uçup gitmişti. Oğuz Atay' ı anlamıştınız, onu sahnede görmek -sevgili Erdem' in simasının da onu andırmasıyla birleşince görmemek mümkün değildi zaten- harika idi.

Bu romanı oyuna çevirdiğiniz ve 'oynadığınız' için size sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Saygılar ve sevgiler...

Pelin YAŞAR, 03.06.2009

Görülmesi gereken bir sahne deneyimi Tehlikeli Oyunlar. Hem seyirci hem yaratıcı kadro hem de oyuncu için sayısız risk, tuzak ve lezzet taşıyan bir metnin, sahne gerçekliğine bu kadar başarıyla taşınması; edebiyatla hele ki yakın dönem Türk Edebiyatıyla bir türlü barışamayan Türk Tiyatrosu'na kazandırılması büyük bir tiyatro olayı kanımca. Sayıklamalarla, oyunlarla, sayısız risk alarak sahneye taşınan Oğuz Atay dili, seyirciyi hemen sarıyor, rahatsız ediyor, güldürüyor, sarsıyor, romanı bir kez daha okuma isteği doğuruyor. Erdem şenocak'ın tek kişilik performansı, oyunculuk sanatının taşınabileceği tüm incelikleri, ses-nefes-beden üçlemesinin tiyatromuzda hep ıskalanan önemini ve ötesi performansın değerini ve niteliğini unuttuğumuz bir zamanda oyuncu'nun nelere kadir bir yaratıcı-yorumlayıcı olduğunu bize nefis bir tiyatro diliyle anlatıyor. Katıksız, disipilinli ve sarsıcı bir oyunculuk deneyimini, Oğuz Atay'ın akıl kıvrımlarını zorlayan deha'sını kaçırmayın.

Güray DİNÇOL, 01.06.2009

Oğuz Atay'ın herhangi bir metnine dokunmak (oyunlaştırmak, eğmek, bükmek) beni de birçok Oğuz Atay sever gibi ilk olarak endişelendirse de oyun sonunda aklımda tek kalan şey inanılmaz performansınızdı.

Neden kitaptan şu bölüm eksik ya da neden şu kısım kısa tutulmuş gibi temelde "roman-oyun üstüste oturması" eksenli eleştirilerden ziyade benim en hoşuma giden ve doğru bulduğum (O.A sever sıfatıyla elbette) tek kişilik olması ve tek kişinin bunun da hakkını vermesiydi. Oyunun bittiğinde herkesin donup kalması ve o ilk alkış kopana kadar geçen süreyi sizin gülerek sonlandırmanız ise bambaşkaydı.

Sonsuz saygı ve tebrikler (hiç bozmayın kendinizi)

Hüseyin YILDIRIM, 01.06.2009

üstadım tek kelimeyle harikaydın..

insan üstü bir performanstı..oğuz atay izlemeliydi bunu.

sonrasında izmit otobanından,izmit'e saatlerce yürüdüm.. hala aklımda dönüyor..

keşke son oyun olmasaymış.. herkes'ler izleseymiş..

yeni sezonda tekrar izlemek için can atıyorum.

bir kaç ufak eleştirim olacak, onları sonra yaparım.

ağzına, yüreğine sağlık..

iyi bir tatili hak ettin. oyunlardan muaf bir bölgede, üç ay tatil yapmalısın..ız..

eyvallah..

:)

Ebu-Bekri DÜŞCAN, 30.05.2009

merhabalar. -çoğul bir merhaba evet : )

biraz hikmet, biraz albay'ım, sevgi, bilge, hikmet'in silah arkadaşları, ismini anımsamakta zorlandığım dul teyze, diğer teyzeler, askeri rütbe sahipleri, saydam etekli, güzel bacaklı, kant bilen ve seven ama çirkin olduğunda yakışıklısıyla ikame etmek istemiş kızlar..

inanılmaz iyi bir performans idi. üç saate yakın süreçte sadece üç defa dil sürçüverdi sanırsam.

özellikle "ayak parmaklarınızı" bir kez de buradan alkışlamak istiyorum. ellerinizi de unutmamalı tabii ki.

sizin salonun içinde zıp zıplamanız, benim de beşiktaşa inerken koşmama, eve geldiğimde de mahallede bakkaldan eve zıp zıplamama sebep oluverdi. enerji bulaşıcı bir şey sanırım. en azından sizinki öyle : )

bir de "bilge hoşt, haha" deseydiniz sanırım tek eksiğim bu, bu da eksiklik olmaktan çıkıverecekti.

son olarak yeniden tebrik ediyorum. umarım, içinize daha da çok sinecek daha birçok oyunda oynarsınız da yazıverirsiniz de.

Şule GENÇ, 30.05.2009

oyundan sonra corlu'ya dönecegim için hızlı ayrıldım...çok tebrikler demek istedim ...çok tebrikler ... hazır başlamışken izlenimlerimi yazayım bari ... :

çok temiz ve dürüst bir iş izlediğimi düşünüyorum. insanları kapıda karşılamanız, oyuncunun bölüm aralarında kaybolmaması, arayı haber vermesi, vs.... çok sıcak. insanın tekrar gidesi geliyor. oyunculuk açısından denecek birşey yok ... el ve ayaklar bu kadar mı rafine olur...oyunculuk plastiği çok iyi... bedenin esnekliğini izlerken aklım yoga pozlarına kaydı ....; reji açısından çok zekice .... bulunabilecek herşey bulunmuş sanki (ben aslında bu kadar fazla zekanın bazen hayatta handikap olduğunu düşünüyorum o kişiye ... ben de çok mantıklıyım mesela ve kendimi kısıtlıyorum)... ama zekiceydi işte.

sözcükler/konuşma ile ilgili algım yavaş...o nedenle konuşma hızlı geldi ...metin iyi, anlamak/sindirmek istiyor insan .... süre de uzun olunca ...daha çok görselliğe odaklandım. ama günlük hayatta da böyleyim... diğer izleyicilerin tepkisi zamanlamaların doğru olduğunun göstergesi sanırım. ön sırada olunca gülmemek için kasıldım çünkü gülmem tuhaf olabiliyor... hani sonra seyirciler benim gülmeme gülsün istemedim. esasında shakespeare dönemi seyircileri gibi şöyle ağzıma geleni söyleyebileceğim; tepkilerimi hiç kısıtlamayacağım bir tiyatro izlemek nasıl olur diye düşündüm şimdi ...mesela albay'la ilgili bölümlere sadece gülerek tepki göstermek bana az gelirdi sanırım. bilge ile ilgili bölümlerde de bir -iki kıkırdama ile yetinemezdim herhalde. yani oyun bu kadar çok şeyi yüzümüze vururken, "bak ... sizin ağzınıza şöyle şöyle ediyorlar...ve sonra da böyle böyle oluyorsunuz " derken seyirci koltuğunda kibar kibar oturmak yetmiyor ... hayatta edilgenliğimi daha çok fark ediyorum ve çoğunlukla ok'im bununla...ama seyirci olarak da edilgen olmak fazla mı geliyor bana ...katharsis nerede? katharsis'imi istiyoruuuuuuum .... :-)) (tüm yazdıklarım kişisel ama son cümleler daha da kişisel ...sizin oyunla alakası yok :-))

roman tutkunu olmadığım gibi, tek kişilik oyunlar da tercihim değil genellikle... şimdi show business açısından düşünüyorum: sahneye superman bile koysan (ki Erdem'in oyunculuğuna hayran olmamak mümkün değil! ....hangi koşullarda/yokluklarda çalışıldığını tahmin de ettiğimden) iki saat boyunca bir adamı dikkatle izlemek için ....nasıl desem ...tembel olmayan seyirciler lazım. bu genel bir yorum ... ve benden daha çok farkındasınızdır.

şu yüzyılda bir gelip de bir türlü gitmeyen dinazorlar Erdem'den oyunculuk, sizden de reji dersi alsınlar, tazelensinler ... oyun davetiyesi gönderin birkaçına...

oyun vesilesiyle mezun olduğum bölüme 10 yıl sonra ilk defa ayak basmış oldum.

aklınıza, nefesinize sağlık...muhalefet ne şekilde olursa olsun hoşuma gidiyor :-))) diğer oyunlarınızı bekliyorum.

ha, bir de sahneye şıpır şıpır damlayan ter var ya ... onu da çok sevdim. hatta daha çok olsun istedim. beni de galiba ancak gladyatör dövüşü paklar :-)))

Sema ÖZGÜR, 25.05.2009

Dün oyununuzu şaşkınlıkla izledim. Gerçekten müthiş bir oyunculuk sergilediniz. Fevkalade iyi bir senaryo, iyi bir sahneydi!

İçtenlikle tebrik ederim. Ve tabi başarılarınızın da devamını diliyorum.

Burcu GÜCÜYENER, 24.05.2009

Çok müthişti. Oyuncunun hareketleri, set, setin kullanılışı, uyarlanması, seçilen kitap, hepsi çok başarılı. Hayran kaldım. Tebrik ederim. Sırf kitabı okusaydım, bu kadar etkileyici gelmezdi.

Esma BALKIR, 23.05.2009

Çok etkilendim gerçekten. Yani hem sahnede yalnızca tek kişinin olması, hem de aslen oyun değil roman olması sanki negatif etki yaratırmış, yok sıkıcı olurmuş gibi bir önyargıyla gelmişim ama hayran kaldım. İnsanın bedenine, sesine, yüzüne bu kadar hakim olması ve Oğuz Atay’ın romanının benim bugünüme bu kadar seslenir hale getirilmiş olması inanılmazdı. Tek eleştiri sunamam yani.

Feride ERALP, 23.05.2009

Bazı kelimeler çok hızlı. Biraz yavaş tempo olabilir (oyun biraz kısaltılarak). Tebrikler. Çok başarılıydı.

Süheyla GÜR, 23.05.2009

Çok başarılıyız Hüsamettin albayım - Yaşam KAYA (23.06.2009, Taraf)

2009-06-23T16:21:00.008+03:00

Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar romanından aynı adla uyarlanan oyunda Erdem Şenocak üç saat boyunca sahnede harikalar yaratıyor. Oyun cılız edebiyat uyarlamalarını yeniden masaya yatırıyor.

Seyyar Sahne, Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar adlı romanını tiyatro sahnelerine aktarıyor. Türk edebiyatının en önemli yazarı Oğuz Atay’ın dünyasından yola çıkan grup, Erdem Şenocak’ın tek kişilik olağanüstü gösterisi ile yeni sezona şimdiden damga vurmuş görünüyor. Roman uyarlamalarında bugüne dek sönük kalan Türk tiyatrosu, bu oyundan sonra konuyu yeniden masaya yatırıp düşünecektir muhakkak. Öncelikle “anlatıcı”dan sıyrılmış bir anlayış ve insan bedeninin bir romanın sayfaları olabileceği fikri Tehlikeli Oyunlar’ı Türk tiyatrosunda önemli bir yere şimdiden koydu.
Tehlikeli Oyunlar Erdem Şenocak’ın olağanüstü çabası ve gayretiyle sahneye yansıyor. Tek başına erişilmez bir dünya olan Oğuz Atay, Tehlikeli Oyunlar ile tiyatro sahnelerinde muhteşem şekilde hayat buluyor.
Romanda Hikmet Benol, eşi Sevgi’den ayrılarak üç katlı izbe bir gecekonduda yaşamaya başlar. Komşuları Naciye Hanım ve Emekli Albay Hüsamettin Tambay, Hikmet’in dünyasını oluşturuyor. Hikmet gürültülü komşularının arasında geçmişini sorgularken kendi geleceğine de yön vermeye çalışıyor. Paşa olamadan askeriyeden emekli edilen bir albayın saplantıları; askerdeki oğluna mektup yazabilmek için Hikmet’e muhtaç olan Naciye hanımı; yoksul dünyaların umutsuz çırpınışlarını aynı kare içinde görürüz. Orta sınıf bile olmayan insanların gerçek yaşantıları romanı güçlü kılan en önemli ayrıntı.
Tehlikeli Oyunlar’da Emekli Albay Hüsamettin Tambay ile Hikmet Benol’un diyalogları resmî ideolojiye kıyasıya saldırırken, bir taraftan da ordu içindeki hiyerarşiyle eğleniyor. Seyyar Sahne, oyunu hazırlarken özellikle de bu ayrıntılara oldukça önem göstermiş gibi görünüyor. Örneğin tarih yazımı ve tarihsel anlatım, oyun boyunca en önemli alay konularından biri oluyor. Savaşların ne derece uydurma ve düzmece bir mantıkla kaleme alındığını oyunda da bütün detaylarıyla görebiliriz. Resmî ideoloji ve millî edebiyat da Atay’ın ironisinden nasibini alıyor. Hikmet Benol’un dünyasını iyi analiz etmeyi başaran grup, romandaki bütün karakterleri başarılı bir rejiyle sahneye taşıyor.
Erdem Şenocak, oyun boyunca sahnede yalnız. Ayrıca sahnede iki salıncak görüyoruz. Salıncaklar yeri geliyor bir deniz, yeri geliyor bir insan oluyor. Erdem Şenocak’ın bedeni romanın sayfaları gibi okunuyor. Ayak parmaklarından başına, koluna, ellerine hatta tırnaklarına varana dek vücudunun her karesini bambaşka kullanıyor Şenocak. Sahnede gerçekleşen bedensel eylemler bugüne dek izlenen bütün oyunları bir kenara itiyor. Sadece bir salıncakla koca bir romanı anlatmak hiç de kolay olmasa gerek. Erdem Şenocak, Türk tiyatrosunun uzun yıllar aradığı bir oyuncu. Üç saat süren oyunda yaptıklarına hayran olmamak elde değil.
Yeniden belirtmek de fayda var; Tehlikeli Oyunlar’la Oğuz Atay’ı tiyatro sahnelerine aktaran Seyyar Sahne, tiyatro tarihine damgasını vuruyor. Üç saat boyunca oyun hiç bitmesin ve devam etsin diye beklemek her zaman olacak bir durum değil. Tehlikeli Oyunlar’ı sekiz ay boyunca tahlil ederek bizlere sunan grubun başarısını ayakta alkışladım, alkışlamaya da devam edeceğim. Oğuz Atay’ın çözümlenmesi zor dünyasını görmek ve anlamak isteyenler, bu oyunu sakın kaçırmasın.

"Tehlikeli Oyunlar" Seyyar Sahne'de - Dikmen GÜRÜN (16.06.2009, Cumhuriyet)

2009-06-23T14:59:00.006+03:00

Seyyar Sahne, 2001’de, bir grup amatör tiyatrocu tarafından kurulan bir topluluk. O günden bu yana da kurumsallaşmış bir kimlik oluşturmama gayreti içindeler. Kuruculardan biri olan Celal Mordeniz, “Önceliği kendi yazdığımız metinlere ve klasik eserlerin sahnelenmesine verdik” diyor. “Ancak bir yanıyla tarihimiz bizi fazla bağlamıyor. Kendimizi yeni kurulan bir grup olarak tutmaya çabalıyoruz.”
Seyyar Sahne uzunca bir süredir oyunculuk sanatının sınırlarını araştıran bir laboratuvar çalışması da yürütüyor. İznik’te ve genelde Gümüşlük Akademisi’nde yapılan tiyatro-oyun kampı çalışmalarının felsefi ve sanatsal referanslarını Stanislavski, Grotowski, Barba, Artaud gibi isimler oluşturuyor. Bu isimler, topluluğun sürekli dönüp kendini denediği ve “sonsuz bir meydan okuma içeren örnekler” olarak belirleniyor. Bu meydan okuma hali hep gündeminde olacak Seyyar Sahne’nin. 2006 yılında, Erdem Şenocak’ın 1835’te ailesini katleden ve hapiste yazdığı hatıratı ile Fransa kamuoyunu ikiye bölen Pierre Riviere rolünü üstlendiği ve Oğuz Arıcı ile Celal Mordeniz’in birlikte sahnelediği “Ben Pierre Riviere” bu anlamda bir meydan okumadır... İnsanın ve hayatın trajik olduğunu vurgulayan bir meydan okuma... Yoğun bir araştırmanın, çalışmanın başarılı sonuçları seyirci ile yaşanan paylaşım sürecinde yakalanır. İzleyenleri sarsan ve sorgulamaya iten bir oyundur Pierre Riviere’nin hatıratı. 2007’de Eski Ahit “Vaiz” ve 2008’de mesnevi “Kuşlar Meclisi” Seyyar Sahne ekibinin tiyatro dışı metin türlerinin dramatik olanaklarını araştırdığı örneklerdir. Bugün de, sekiz ay süren yoğun bir çalışmadan sonra, bir romanı, Oğuz Atay’ın “Tehlikeli Oyunlar”ını tek kişilik bir oyun olarak uyarlıyorlar sahneye.

OĞUZ ATAY’IN ‘DÜŞÜNEN İNSAN’I

Cevat Çapan, “Tehlikeli Oyunlar”ın önsözünde “Oğuz Atay’ın ‘düşünen insan’ı ne tam anlamıyla organik bir parçası olabildiği, ne de büsbütün kopabildiği bir toplumda yaşamaktadır” der. “Bu toplum eski-yeni, Doğu-Batı, düş-gerçek, duygu-düşünce, kadın-erkek gibi çatışmalardan kaynaklanan yoğun bir kargaşanın içindedir. Bu toplumdaki insanların yaşama biçimlerini duygu ve düşünce yapılarını sözünü ettiğim kargaşayı oluşturan sayısız ayrıntı koşullandırmaktadır.” Oyunda, Erdem Şenocak Hikmet Benol karakterde Cevat Çapan’ın sözünü ettiği bu yoğun kargaşanın içinden çıkmış, onun içinde yaşayan kişidir. Oğuz Arıcı ve Celal Mordeniz de, kendi tanımlarıyla, sahneleme, oyunculuk üslubu, metin düzenlemesi üstüne önerileri yapanlardır.
Zor bir iş Oğuz Atay’ın “Tehlikeli Oyunlar”ını tiyatroya taşımak, bu uzun ve karmaşık ve bir o kadar da yalınlaşabilen iç seslerden oluşan bilinç akışını seyirciyle paylaşmak. Boş bir mekânda tüm çıplaklığıyla duran kişinin kendisiyle, iç dünyasıyla, çevresiyle hesaplaşmasıdır önemli olan. Bu, aynı zamanda sanatçının bedeniyle, sesiyle kurduğu ilişkidir de. Erdem Şenocak, Hikmet Benol karakterinde romanın bölümlerine paralel duruşlarıyla yaşamanın bir eylem olup olmadığını ya da nasıl bir eylem olduğunu hiç düşmeyen bir performansla sorguluyor. Oğuz Arıcı, Celal Mordeniz ve Erdem Şenocak başarılı bir ekip çalışması koyuyorlar ortaya.
İTÜ Maçka Kampusu, İşletme Fakültesi Tiyatro Salonu’nda boş alanda (sadece iki salıncak sarkar tavandan) iki saati biraz aşan bir zaman dilimi içinde hayatla oyun arasındaki sınırı kaldırarak kendisinin, toplumun, ülkenin sorunlarını oyun içinde oyun yaklaşımıyla irdeler oyuncu. Bu süreçte, hayatla oyun arasındaki sınırı esnek kullanır. Bir gel-gittir gerçekleşen metin-oyuncu-seyirci arasında. Celal Mordeniz, tanıtım yazısında “Şimdi dönüp baktığımda her büyük romanda en az bir tane tek kişilik oyunun saklı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliyorum” diyor. Bu sağlam ve güçlü çalışmayı izlerken tek kişilik bir oyunun romanla nasıl hemhal olabildiğini görebilmek hiç de zor değil...

Eleştiri Yazısı - Melih ANIK (23.05.2009, Tiyatro Dünyası)

2009-05-22T17:13:00.007+03:00

(http://www.tiyatrodunyasi.com/ adresinden alıntılanmıştır.)

Seyyar Sahne Oğuz Atay’ın “Tehlikeli Oyunlar” isimli romanını oyunlaştırmış.
Oğuz Atay’ı hatırladık:
“Öyle bir çıkmazdır ki düzenden yana olanın da,düzene karşı olanın da aynı sularda çırpınmasıdır. Haksız olana karşı çıkanın da haksız olduğu ortamdır….Kişilik kazanamamış bir yarı aydınlar ortamında kimsenin yarım yamalak düşünce ve duygu “müktesebatı”nı(kazanılmış bilgi) irdelemeye ,kendi, edimleri ile hesaplaşmaya niyeti yoktur çünkü.Herkes kendinden o kadar memnundur ki bütün endişesi esnaflığın nasıl süreceğidir,dükkanda mal eksik olmasın,reklam da iyi yapılsın yeter.Bu mal köylünün sefaleti,işçinin direnmesi ya da küçük burjuva aydınının bunalımı olabilir fark etmez.Esnaf ve tezgahtar için bütün mallar satılabildiği ölçüde makbuldur.”(“Günlük-s.227-228-İletişim yayınları)
İyi oldu.
Oğuz Atay Türkiye entelektüellerinin başarısızlığı üzerine düşünmüş ,tahliller yapmış bir yazardır.
Oğuz Atay denince akla ilk gelen Tutanamayanlar olur. Tehlikeli Oyunlar , hem yazılışta hem de belleklerde ikinci sıradadır ama önemi Tutanamayanlar’dan daha “az” değildir hatta bizce daha çoktur.Sanırız bu düşüncemize katılan da çok olacaktır.
Romanda pek çok şeyi bir arada söyleme çabası ve heyecanı görürüz. Düşündüğümüzde romanın daha “compact”(toplu/yoğun) olabileceği hissine kapılırız. Ama bu, romanın Türk ve dünya edebiyatının zenginliği arasında sayılmasını engelleyecek bir durum değildir.Oğuz Atay 1934 doğumludur. İTÜ mezunu inşaat mühendisidir.1970 de ilk romanı Tutunamayanlar ile TRT Roman Ödülü’nü almıştır. Tehlikeli Oyunlar 1973 de yayınlanmıştır. Diğer kitapları : Korkuyu Beklerken,Bir Bilim Adamının Romanı , Oyunlarla Yaşayanlar ve Günlük’tür.

Tehlikeli Oyunlar
“Günlük” de uzun uzun Tehlikeli Oyunlar’dan (daha doğrusu ikinci romanından) bahsetmiş Atay. Yazdıklarında Hikmet, Sevgi, Bilge, Albay gibi karakterlerin “doğum”ları var. Ama galiba yazma süreci Tehlikeli Oyunlar’ı başka bir yönde sürüklemiş.“Games People Play/Hayat Denen Oyun” (İnsanların oynadığı oyunlar) ile meşgul olduğu Günlük’teki notlarından anlaşılıyor.
Tehlikeli Oyunlarda’ki soyut isimlerin seçilişi Pilgrim’s Progress(John Bunyan) den etkilenmiş gibidir.Boethius’un Felsefenin Tesellisi’ndeki kişileştirilmiş Felsefe’sine benzer bir Bilge karakteri çizilmiştir.Hikmet Benol, Sevgi, Bilge, Nurhayat, Hidayet, Mütercim Arif gibi kahraman isimleri ; Gecekondu,Son Yemek, Düşüş gibi bölüm başlıkları; ilk bölümde birinci şahıs geri kalanda hikaye dilini kullanması ; tarih , toplumsal sınıflar arası ilişkiler, din , ordu vb konularda doğrudan ve dolaylı yaptığı göndermeler /değinmeler ; romanın sonunu başa bağlaması (?) gibi hususlar Oğuz Atay’ın romanı , rastlantısal değil bir plan ve çerçeve içinde yazdığını gösterir. Bu konularla ilgili pek çok yorum yapılmıştır.Hikmet Benol ismi tek başına bir mesaj gibidir. “Hem keramet sahibi hem de birey”…
Kısaca Tehlikeli Oyunlar gündeme getirilmesi çok yerinde bir seçimdir.

Seyyar Sahne
Böylesine çetrefil bir romanı cesaretle sahneye taşıyan Seyyar Sahne’nin geçmişine baktığımızda , 2001 yılındaki ortak çalışmaları Gülünç Kibarlar ile İTÜ Mezunlar Tiyatrosu ile Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları (büo) kökenli Seyyar Sahne’nin yollarının kesişmiş olduğunu görürüz. 2006 yılında ise gurup resmen Seyyar Sahne ismiyle ortak yoluna devam etme kararı almış.
Kendi anlatımları ile:“Son bir kaç yıldır hatırat (“Ben, Pierre Rivière...”-2006), kutsal metin (Eski Ahit - “Vaiz” - 2007) ve mesnevi (“Kuşlar Meclisi” - 2008) gibi “tiyatro dışı” metin türlerinin olanaklarını araştırma geleneği sürdüren gurup bu kez bir romanı tek kişilik bir oyun olarak uyarlamayı deniyor.Seyyar Sahne uzunca bir süredir, hareket, ses ve nefesin objektif çözümlemeleri ve bu analizler yoluyla icrasını temel alan oyunculuk çalışmaları yürütmektedir. “Tehlikeli Oyunlar” bu araştırma ve çalışmaların doğal bir uzantısı olarak da görülebilir.”Tehlikeli Oyunlar , Celal Mordeniz’in önerisi ile Ekim 2008 de gündeme gelmiş .
“Sadece bir oyuncunun bir romanı sahneye taşıması değil, aynı zamanda sahnede onunla mücadelesi olarak da yorumlanması gerekir.Sahnedeki bu “mücadeleyi” oyuncu Erdem Şenocak veriyor. Süreç boyunca metin düzenlemesi ve sahnelemeye ilişkin önerilerde bulunanlar ise Celal Mordeniz ve Oğuz Arıcı.” diye açıklama yapmışlar.

Uyarlama
Tehlikeli Oyunlar gibi metaforlarla zenginleştirilmiş 500 sayfalık bir romanı sahneye -hem de tek kişilik bir oyun olarak- çıkarmak cesaret isteyen bir girişim.
Oyun 90 ve 50 dakikalık iki bölümden oluşuyor. Seyirci -ye/ için de bir “meydan okuma”. Ama korkmayın zaman su gibi akıyor.
Yaklaşık 8 aylık bir süreçte yapılan teorik ve pratik çalışmalardan sonra ortaya çıkan oyun en azından üstüne harcanmış emek nedeniyle takdir edilmeyi hak ediyor.
Ancak uyarlamada aklımıza takılan bazı hususları da paylaşmadan edemedik.
İlk yarıda romandaki bölümler aynı sırayla ve de nerdeyse aynı ayrıntıda verilmesine rağmen ikinci yarıda bu yöntem terk edilmiş ve sona doğru hızlı bir koşu tutturulmuş gibi geldi bize. Romanın ilk 100 sayfası 90, geri kalan 400 sayfası da 50 dakikaya sığdırılmış dersek durumu ortaya koymuş oluruz.
Genel olarak romandaki bütünlüğe ulaşılamamış , oyunun birbirinden bağımsız sahnelerden oluştuğu kanısındayız. Ayrıca ilk yarıdaki dram ağırlığının ikinci yarıda komediye dönüşme eğilimi de bu algılamayı destekler nitelikte.
Hikmet, Sevgi, Bilge ve Hüsamettin Albay karakterlerinin -ki her biri sağlam birer metafor- yeterince çizilememiş ve Sevgi’nin yerinin yeterince anlatılamamış olması , oyunun genel dengesinde sorunlar yaratıyor.
Uyarlamada ise “hikaye” etme tekniği (meddah anlatımı) seçilmiş. “Sayıklama” nın daha uygun bir yöntem olduğunu ve böylelikle oyunun daha da renkli olacağını düşündüğümüzü belirtelim.Oyun sonu ile başının romanda hissettirildiği gibi bir çember gibi bağlanmış olamaması da bir eksikliktir diye düşünüyoruz.Bu kapsamdaki bir romandan birkaç farklı oyun çıkarılabileceğini düşünüyoruz. (Konu , ilişki vb ağırlıklı)

Sahneleme
Dramaturjik eksiklere rağmen sahnelemeyi başarılı bulduğumuzu belirtmek isteriz. Bu başarıda Erdem Şenocak’ın oyunculuğunun katkısı çok.İki salıncaktan oluşan dekor ; Erdem Şenocak’ın sesi ve bedeninin tüm elemanlarını “kişileştirmesi” ve de salıncakları işlevsel olarak kullanması oyunun alkışlanacak yanlarından. Salıncak iyi seçilmiş bir simge.Gecekondusunda oyun yazmak için uğraşan Hikmet’e sahnede yardımcı olmak üzere ilave “kişileştirilmiş” salıncak ya da karaktere uyan sembolik eşya katılması nasıl olur acaba?
Oyunun bir yerinde kullanılan “Hacivat Sakalı”nın “yalnız” kaldığına da dikkat çekeriz.
Erdem Şenocak’ın çıplak ayakla oynaması yerinde bir tercih ve yorumu genişletiyor.
Erdem Şenocak’ın giydiği kazağı değiştirmesi gerektiği kanısındayız.

Erdem Şenocak
Bu isme özel bir başlık açılması gereklidir. Erdem Şenocak’ı , tiyatromuzca değeri bilinmemiş “Ben, Pierre Rivière” isimli oyunda ilk kez izlemiştik. O oyundan bu yana kesintili de olsa oyunculuğunun gelişmesini izleme şansımız oldu. Kendini ses ve beden olarak geliştirdiğini ve artık dikkat çeken bir oyuncu sayılması gerektiğini söylemekten çok da memnunuz. 140 dakikalık bir oyunu tek başına aynı tempo ve enerji ile oynamak önemli olsa gerek.

Seyyar Sahne’nin “Nevi Şahsına Münhasır”lığı(Başkasına benzemeyen,cins,özgün)
Seyyar Sahne “nevi şahsına münhasır” bir tiyatro grubu. Bu oyunu ortaya çıkaran üçlü (Celal Mordeniz(felsefe) , Oğuz Arıcı (dramaturji ve eleştirmenlik) ve Erdem Şenocak(Endüstri Mühendisliği)) temel eğitimleri üzerine Dramaturji ve Eleştirmenlik (bölüm adının değiştirilmesi gerektiğini düşünüyoruz) yüksek lisans ya da doktora yapan gençler. Tiyatroyu ciddiye almışlar. Ancak , oyunlarını sanki kendileri için yapıyorlarmış gibi bir havaları var. Üzerinde bir yıl çalışıp tartıştıkları bir oyunu -içlerine sinmezse- seyirci ile buluşturmadan kaldırabilirlermiş gibi.Bunda , kendi kişisel hedeflerinin , mekan bulma çabalarının ve de her şey için/ile “didişmek/uğraşmak” zorunda kalmalarının da önemli bir yer tuttuğu kanısındayız. Kendi içlerindeki tartışmalar sonuncunda zaman zaman nükseden ayrışmaların da tesiri var gibi geliyor bize. Farklılıkların zenginlikleri ve kuvvetleri olduğunun farkına varıp artık yeterince yapmış olduklarına inandığımız “akademik” tartışmaları azaltıp seyirci ile buluşmayı hedefleyerek , istikrarı yakalarlarsa ülkemizin kalıcı topluluklarından biri olabilirler.Oyunu seyrettiğimiz akşam salondaki seyirci sayısı onlara güven vermiş olmalı.

Öneri
Tehlikeli Oyunlar, edebiyatımızı, tarihimizi öğrenmek , yeni bir soluk ile ufuklarını genişletmek isteyen gençlerimiz için olduğu kadar , uyarlama yapacak , oynayacak,sahneleyecek tiyatrocular için mükemmel bir ders niteliğinde. Başkasının iyi ve kötü yanlarından görerek yararlanmaktan daha iyi başka ne olabilir ki.Romanı , Günlük’ü ve de internette yazılanları okuyun ve oyunu izleyin. Zevkli bir serüven yaşayacaksınız. Okumadan giderseniz eminiz ki sizde Oğuz Atay’ı okuma arzusu uyanacak.Her halükarda hayata bakışınız değişecek.Bu sezon bitti , bitiyor. Dileriz ki Seyyar Sahne gelecek sezon da devam eder.
-Yakalayabilirseniz- onları izleyin.

Melih Anık

Keramet: Ermişcesine yapılmış hareket veya söylenmiş fikir ; evliyaların bazı olağanüstü halleri
Kaynak:
http://www.seyyarsahne.com/
http://www.bydigi.net/kitap-tanitim-ve-elestiri/218868-oguz-atay-tehlikeli-oyunlar-kitap-tanitimi.html
Seyyar Sahne oyun açıklaması

Tehlikeli Oyunlar Üzerine – Kerem EKSEN (23.05.2009)

2009-05-22T17:00:00.031+03:00

Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar romanını sahneye taşımanın çılgınca bir girişim olduğunu düşünmemek elde değil. Gösterinin tek bir oyuncu tarafından sırtlanıyor olması da şüphesiz bu düşünceyi destekliyor. Ancak Seyyar Sahne’nin sahnelemesi, ne kadar iddialı ve çılgınca olursa olsun, böyle bir girişimin son derece yerinde olduğunu gösteriyor bize.
Oyunu izlerken, her şeyden önce Tehlikeli Oyunlar’ın, diğer birçok Oğuz Atay metni gibi (örneğin “Ne Evet Ne Hayır” ya da “Bir Mektup” gibi hikâyeler ve tabii Tutunamayanlar), son derece canlı bir “ses”e sahip olduğunu fark ediyoruz. Bunun başlıca nedeninin, bu romanın (tıpkı saydığımız diğer Oğuz Atay metinleri gibi) büyük ölçüde birinci tekil şahsın ağzından yazılmış olması olduğu düşünülebilir. Sonuçta Tehlikeli Oyunlar’ın anlatısına Hikmet Benol’un iç sesinin hâkim olması, romanın bir tiratlar dizisi olarak ele alınmasını, hatta neredeyse büyük, yekpare bir tirat gibi algılanmasını kolaylaştırıyor. Öte yandan, Tehlikeli Oyunlar’ın sahnelemeye uygun bir sese sahip oluşunu sadece bu birinci tekil şahıs kullanımıyla açıklamak, hem romanın, hem de oyunun değerini azaltacaktır. Zira buradaki ses, sadece “ben” kipinde konuşan Hikmet Benol’un değil, bütün bir romanın sesidir. Bu anlamda Oğuz Atay’ın romanı, ancak büyük romanlarda (daha doğrusu büyük edebiyat eserlerinde) karşılaşabileceğimiz türden bir “mucizeyi” gerçekleştirmektedir: Romanı oluşturan yazı, okuduğumuz andan itibaren kafamızın içinde sese dönüşmektedir. Bu bakımdan, Celal Mordeniz’in tanıtım metninde dile getirdiği düşüncelere katılmamak mümkün değil: Her büyük romanda en az bir tane tek kişilik oyun gizlidir. Seyyar Sahne’nin Tehlikeli Oyunlar sahnelemesi romanın içindeki bu sesi yakalıyor, sesin peşinden giderek onu oyuncunun bedenine taşıyor, oyuncunun bedeni üzerinden de bütün bir mekâna yayıyor. Böylelikle, tabiri caizse ikinci bir “muzice” gerçekleşiyor ve Tehlikeli Oyunlar bir edebiyat olayından bir tiyatro olayına dönüşüyor. Yaşadığımız bu “olay”ı çılgınca bir roman uyarlaması girişimi olarak değerlendirmemiz, sahnede görüp duyduklarımızla romanda okuduklarımız (ve duyduklarımız) arasında bir mukayeseye gitmemiz hâlâ mümkün elbet. Ancak böyle bir bakışın ne olursa olsun eksik kalacağını ve yaşadığımız olayın asli bir boyutunu ıskalayacağını baştan kabul etmek durumundayız: Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar’daki sesi artık sahip değiştirmiş, bu iki saatlik olayı nefes kesici bir performansla bize yaşatan Erdem Şenocak’a geçmiştir. Roman tüm canlılığıyla birlikte geride kalmış, oyun başlamıştır.

Kerem EKSEN (23.05.2009)

TEHLİKELİ OYUNLAR DUYURU METNİ

2009-05-13T03:21:00.006+03:00

Oğuz Atay’ın, “Tutunamayanlar”ı bitirdikten kısa bir süre sonra yazdığı “Tehlikeli Oyunlar” romanı, Seyyar Sahne tarafından sekiz aylık yoğun bir çalışma sürecinin ardından seyirci karşısına çıkarılıyor. Son bir kaç yıldır hatırat (“Ben, Pierre Rivière...”-2006), kutsal metin (Eski Ahit - “Vaiz” - 2007) ve mesnevi (“Kuşlar Meclisi” - 2008) gibi “tiyatro dışı” metin türlerinin dramatik olanaklarını araştıran grup bu kez bir romanı tek kişilik bir oyun olarak uyarlamayı deniyor.

Seyyar Sahne uzunca bir süredir, hareket, ses ve nefesin objektif çözümlemeleri ve bu analizler yoluyla icrasını temel alan oyunculuk çalışmaları yürütmektedir. “Tehlikeli Oyunlar” bu araştırma ve çalışmaların doğal bir uzantısı olarak da görülebilir.

“Tehlikeli Oyunlar”, Hikmet Benol karakterinin varoluş mücadelesi üzerinde şekillenen ve diyalogtan monoloğa, ben-anlatıcıdan tanrısal-anlatıcıya, mektuplardan günlüklere ve şiirlere, didaskalilerden kaleydoskopik görüntüler oluşturan bilinç-akışlarına kadar birçok yazın tekniği ve türüyle anlatım olanaklarının sınırlarının zorlandığı uzun soluklu bir romandır. Böylesine çeşitlilik barındıran bir edebiyat ürünü “tek kişilik bir oyun” olarak uyarlandığında oyunculuk bakımından zengin fırsatlar sunarken bir yandan da oyuncu için riskler ve engeller oluşturacağı kolaylıkla görülebilir. Bu açıdan bu çalışmanın, sadece bir oyuncunun bir romanı sahneye taşıması değil, aynı zamanda sahnede onunla mücadelesi olarak da yorumlanması gerekir.
Oyuncu Erdem Şenocak'a süreç boyunca metin düzenlemesi, sahneleme ve oyunculuk tekniğine ilişkin önerilerde bulunanlar Celal Mordeniz ve Oğuz Arıcı'dır.